Twój dom w Hiszpanii może dziedziczyć się według prawa polskiego — jeśli to Ty zdecydujesz
Bez decyzji, dziedziczenie Twojego domu rozstrzyga prawo kraju, w którym mieszkałeś — nie prawo, które znasz.
Pedro Torres5 min czytania
Dom w Hiszpanii, rodzina w Polsce. Pytanie, które zadaje sobie prawie każdy właściciel w tej sytuacji, prędzej czy później: według jakiego prawa to się podzieli, jeśli mnie zabraknie?
Domyślna odpowiedź może Cię zaskoczyć — i dobra wiadomość jest taka, że masz prawo zmienić tę domyślną regułę, jeśli zrobisz to z wyprzedzeniem.
Reguła domyślna: prawo miejsca zwykłego zamieszkania
Bez wyraźnego wyboru, dziedziczenie podlega prawu kraju, w którym spadkodawca miał zwykłe miejsce zamieszkania w chwili śmierci — nie prawu jego obywatelstwa.
Reglamento (UE) nº 650/2012 del Parlamento Europeo y del Consejo, de 4 de julio de 2012, artículo 21 — verificado el 08/11/2026 vía WebFetch sobre EUR-Lex (CELEX:32012R0650; la herramienta Códice de normativa de la UE devolvió únicamente el preámbulo para este artículo).
Tu decyzja: wybór prawa polskiego
To samo rozporządzenie pozwala obywatelowi wybrać prawo kraju swojego obywatelstwa, żeby rządziło całym jego dziedziczeniem — i Polska, w odróżnieniu od Wielkiej Brytanii, Irlandii czy Danii, jest w pełni objęta tym rozporządzeniem.
Reglamento (UE) nº 650/2012, artículo 22 (professio iuris) — verificado el 08/11/2026 vía WebFetch sobre EUR-Lex; considerandos 25-26 confirman la exclusión voluntaria de Reino Unido, Irlanda y Dinamarca, no así de Polonia.
Wybór musi być wyraźny — najczęściej w formie testamentu — i dokonany, zanim będzie potrzebny. Bez niego, prawo miejsca zamieszkania decyduje automatycznie.
Jakie prawo dziedziczenia obowiązuje dla domu w Hiszpanii należącego do Polaka?
Domyślnie prawo kraju zwykłego zamieszkania spadkodawcy w chwili śmierci — ale obywatel Polski może wybrać prawo polskie dla całego swojego dziedziczenia, zgodnie z art. 22 rozporządzenia (UE) 650/2012.
Jak wybrać prawo polskie dla dziedziczenia nieruchomości w Hiszpanii?
Przez wyraźne oświadczenie, najczęściej w testamencie, dokonane z wyprzedzeniem — bez niego obowiązuje prawo miejsca zwykłego zamieszkania.